Home / ΔΙΑΦΟΡΑ / ΑΜΕΑ / Λουφάκη: “Θέλω να με σέβονται όχι ως άνθρωπο με αναπηρία αλλά ως Κέλλυ”

Λουφάκη: “Θέλω να με σέβονται όχι ως άνθρωπο με αναπηρία αλλά ως Κέλλυ”

Κέλλυ Λουφάκη…  Μαχήτρια της ζωής και ένας αξιαγάπητος άνθρωπος, είναι οι πρώτες λέξεις που μου έρχονται στον νου όταν τη σκέφτομαι. Ύστερα σκέφτομαι πόσα έχει πετύχει και νιώθω… δέος. Συναντήθηκα μαζί της στο σπίτι της, στη Νίκαια, και από την πρώτη στιγμή με έκανε να νιώσω ότι βρίσκομαι στο δικό μου. Χαμογελαστή, ακομπλεξάριστη και «ωμή» (όπως η ίδια μου είπε), δίχως ίχνος πόνου από το πρόσφατο χειρουργείο σπονδυλοδεσίας, στο οποίο είχε υποβληθεί. Κι, όμως, αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται σε αμαξίδιο. Διαθέτει, βέβαια, περισσότερα τσαμπουκά και αυτοπεποίθηση από τον μέσο Έλληνα.

Ήταν ένα πρωινό του Ιουλίου του 2012 όταν έγινε το ατύχημα που της άλλαξε τη ζωή. Η 35χρονη θυμάται ακόμα και τώρα όλα όσα συνέβησαν και μου τα περιέγραψε δίχως να κομπιάσει, χωρίς να… σπάσει η φωνή της. Ήταν τόσο άνετη με αποτέλεσμα η συνέντευξη να μετατραπεί σε μια συζήτηση δύο φίλων.

Αυτόν τον καιρό η Κέλλυ ετοιμάζεται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα «100 μέντορες», το οποίο έχει θέμα «Γυναίκα, αναπηρία, αθλητισμός και εργασία» και θα γίνει μέσω «live streaming».

Πώς μπήκε η ξιφασκία στη ζωή σου;

Τελείως τυχαία, πριν από το ατύχημα το μόνο που έκανα ήταν να πηγαίνω για τρέξιμο και γυμναστήριο. Όταν ήμουν μικρή, σχεδόν όπως όλα τα κοριτσάκια, έτσι κι εγώ έκανα μπαλέτο για μερικά χρόνια και μετά πήγα κολύμβηση, επειδή, εδώ κοντά, έχουμε τον Πλάτωνα. Μετά, μόλις αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις του σχολείου δεν προλάβαινα και σταμάτησα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Ο φυσικοθεραπευτής μου, μετά το ατύχημα, μου έλεγε να κάνω κάποιο άθλημα. Ενώ είχα γυρίσει στη δουλειά μου, εκείνος μου έλεγε ότι θα μου έκανε καλό να ξεκινήσω κάτι για λόγους αποκατάστασης, αλλά και ψυχολογίας. Ήμουν σε πολύ καλή ψυχολογική κατάσταση, αλλά θα ήταν μία παραπάνω εκτόνωση. Η καλή ψυχολογικά κατάσταση, με τον αθλητισμό, από το πέντε πήγε στο 100! Και γι’ αυτό, συνέχεια μιλάω στα παιδιά για τον αθλητισμό και μέσα από εμένα έχουν ξεκινήσει αρκετά άτομα με αναπηρία και χαίρομαι πάρα πολύ για αυτό. Στο κέντρο αποκατάστασης είχα γνωρίσει τον Γιάννη Κωστάκη (κολυμβητής) και μου είχε προτείνει να ασχοληθώ με την κολύμβηση, αλλά δεν με ενδιέφερε το άθλημα. Συνέχισε να μου το λέει, ώσπου ένα βράδυ παίρνω τον υπολογιστή και ψάχνω την ΕΑΟΜ – ΑμεΑ, την οποία είχα μόνο ακουστά. Το επόμενο πρωί πήρα στην ομοσπονδία και τους είπα ότι ενδιαφέρομαι για την ξιφασκία με αμαξίδιο. Αμέσως μου έδωσαν το τηλέφωνο του ομοσπονδιακού τεχνικού, τον οποίο και πήρα. Εκείνος μου είπε να πάω στον Αθηναϊκό, όπου ήταν τότε, για να με δει. Πήγα και είδα μια προπόνηση και κάπως έτσι ξεκίνησα. Με είδε ο προπονητής και μου είπε να το προχωρήσουμε και να δούμε που θα φτάσω. Στους δύο μήνες κατέβηκα σε ένα Παγκόσμιο κύπελλο, στο Λονάτο, όπου έκανα και νίκες και στους τρεις μήνες αγωνίστηκα στο Ευρωπαϊκό. Έχω ακόμα πολύ δουλειά όμως για να φτάσω στο επίπεδο που θέλω και να βρεθώ και στο Τόκιο.

 

Η προετοιμασία για τους Παραολυμπιακούς του Τόκιο πώς πάει;

Η προετοιμασία πάει καλά, είχαμε το Παγκόσμιο, αλλά δεν πήγα όσο καλά θα ήθελα, γιατί αντιμετώπιζα και θέμα με τη σπονδυλοδεσία, οι κινήσεις μου δεν ήταν τόσο γρήγορες και γενικώς το μυαλό μου ήταν στο χειρουργείο, καθώς έπρεπε να καθαριστεί μια βίδα και να αφαιρεθεί ένα συρίγγιο που είχα. Από τη νέα χρονιά θα ξαναπιάσω σπαθί. Από το Σεπτέμβρη του 2018, αρχίζει η βαθμολογία μας για το Τόκιο, έχω αρκετούς αγώνες και θέλω να διεκδικήσω την πρόκριση και σε άλλο αγώνισμα της ξιφασκίας.

Από ποιο όπλο ξεκίνησες;

Εγώ ξεκίνησα από το «φλερέ», το οποίο δεν μου άρεσε καθόλου, αλλά είναι το πιο βασικό και πρέπει να το κάνουν όλοι και, παράλληλα, ασχολιόμουν και το ξίφος μονομαχίας. Στο ξίφος μονομαχίας έκανα ελάχιστη προπόνηση, αλλά μου άρεσε από την αρχή. Εδώ και μισό χρόνο μπήκε και η «σπάθη» στους Παραολυμπιακούς και επειδή έχω αφήσει το «φλερέ» αρκετό καιρό θέλω να δοκιμάσω και στη «σπάθη», στην οποία είμαι 8η στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Μακάρι πάντως να πάρω την πρόκριση και για τα δύο όπλα.

Ποια είναι η σημαντικότερη σου διάκριση;

Δίχως δεύτερη σκέψη θα έλεγα ότι είναι η συμμετοχή μου στους Παραολυμπιακούς αγώνες του Ρίο το 2016. Εκεί έγινα η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στο αγώνισμα της ξιφασκίας σε Παραολυμπιακούς.

Ποια είναι η πιο δύσκολη αντίπαλο που έχεις αντιμετωπίσει;

Δεν θεωρώ ότι έχω αντίπαλο στην Ελλάδα. Είναι όλοι συναθλητές μου, είτε κερδίζω, είτε χάνω. Αντιπάλους έχω μόνο στο εξωτερικό. Αν κάποιοι συναθλητές μου με θεωρούν αντίπαλο… είναι δικαίωμά τους. Θεωρώ ότι έχω μία ομάδα από πίσω μου. Τώρα αν κάποιοι χάρηκαν ή όχι που βρέθηκα στο Ρίο είναι άλλο θέμα. Εκτός Ελλάδας θεωρώ ότι οι Ρωσίδες είναι πολύ δύσκολες.

 

Που σε βρίσκουμε αυτό τον καιρό;

Εκτός από την προπόνηση συμμετέχω στο Be Active που είναι το πιο βασικό για μένα, στις ακαδημίες του ΟΠΑΠ όπου δείχνω στα παιδιά ξιφασκία και τους μιλώ για τα ΑΜεΑ, στους “100 Μέντορες” του Tiping Point που είναι μια πλατφόρμα, στην οποία γίνονται συνεδρίες. Εγώ εκπροσωπώ το κομμάτι «Γυναίκα, αναπηρία, αθλητισμός και εργασία», διότι εργάζομαι κανονικά. Η πρώτη συνεδρία θα ξεκινήσει γύρω στις 15-20 Δεκεμβρίου από όσο ξέρω. Σε αυτό το πρόγραμμα θα μιλήσω και για το σεξουαλικό κομμάτι στις γυναίκες. Είναι πολύ καλό πρόγραμμα γιατί μπορεί να γίνει και σε συνεργασία με σχολεία και εταιρείες. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μπορεί να γίνει μόνο από άτομα με αναπηρία, μπορεί να έχει από καθηγητή πανεπιστημίου μέχρι έναν άνθρωπο που εξειδικεύεται σε κάτι άλλο.

Η καθημερινότητά σου ποια είναι;

Ξυπνάω το πρωί, πάω στη δουλειά, επιστροφή στο σπίτι, για λίγο, και μετά ή θα πηγαίνω για personal training ή για φυσικοθεραπεία. Προπόνηση κάνω τρεις με τέσσερις φορές την εβδομάδα. Σε περίοδο αγώνων προπονούμαι κάθε μέρα.

Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου γενικά στη ζωή σου, στη δουλειά σου και στους αγώνες;

Νομίζω ότι συμπεριφέρομαι το ίδιο σε όλες τις καταστάσεις. Αυτό που με αντιπροσωπεύει είναι ότι δεν χάνω το χαμόγελό μου σε ό,τι και να συμβεί. Και θέματα να έχω, προσπαθώ να τα αντιμετωπίζω θετικά. Όσοι με ξέρουν και πριν το ατύχημα μου λένε ότι δεν έχω αλλάξει. Θεωρώ ότι η αναπηρία με έκανε να βγάλω κάποιες πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι είχα. Έχω διάθεση και όρεξη για ζωή και αγαπώ ό,τι κάνω. Μετανιώνω που δεν είχα ξεκινήσει από νωρίς κάποιο άλλο άθλημα. Όταν κάτι με ενοχλήσει θα το πω ευθέως, δεν μου αρέσει να υποκρίνομαι και δεν με ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων. Λογικό να πουν κάτι, δημοκρατία έχουμε… οπότε λογικό να ακούγονται διάφορα.

Έχεις δεχθεί κάποιο δώρο από θαυμαστή σου; Και αν ναι πιο θα ξεχώριζες;

Συνέχεια μου κάνουν δώρα και πολλές φορές μου λένε να τους δώσω κι εγώ κάποια μπλούζα με την υπογραφή μου και διάφορα άλλα. Μου έχουν κάνει τα κλασσικά δώρα λουλούδια, σοκολάτες. Μια κοπέλα τύπωσε μια μπλούζα με τη φωτογραφία μου από το Ρίο και από την πίσω πλευρά της μπλούζας είχε το όνομά μου. Εκτός από αυτό μου τύπωσε και αυτόγραφα και μου είπε ότι το έκανε για να μην κουράζομαι και να τα έχω έτοιμα.

Έχει αλλάξει μετά το ατύχημα η στάση σου προς τη ζωή;

Σίγουρα έχει αλλάξει και θα ήταν ψέματα αν έλεγα το αντίθετο. Πλέον δεν αναλώνομαι με ανθρώπους και καταστάσεις που δεν αξίζουν. Έχω στεναχωρηθεί στη ζωή μου, έχω πικραθεί και από φίλους και από μία σχέση που είχα γιατί με άφησε μετά το ατύχημα και το πήρα ως απόρριψη. Εκεί είναι καθαρά θέμα αυτοπεποίθησης την οποία δεν έχασα ποτέ. Από τότε εκτίμησα κάποια πράγματα πολύ περισσότερο. Θεωρώ ότι αν δεν έχεις όνειρα και στόχους στη ζωή σου δεν κάνεις τίποτα. Δόξα το Θεό, για εμένα είναι σα να έχω ένα σημειωματάριο και κάθε μέρα διαγράφω τους στόχους που πετυχαίνω. Θέλω να είμαι καλά και να  έχω την υγεία μου και να μπορώ να βοηθάω όλο και περισσότερο κόσμο μέσα από τη δική μου ιστορία. Για εμένα αυτά είναι καλύτερα από όλα τα μετάλλια του κόσμου! Αθλητές θα έρθουν και άλλοι, θα ξανανέβουν στην κορυφή… Σημασία έχει, όμως, να είσαι ποιοτικός αθλητής και ποιοτικοί δεν είναι όλοι. Δεν κοιτάω τις επιτυχίες και τα μετάλλια για το χρήμα και ούτε και με ενδιαφέρει. Είμαι ανεξάρτητη και αυτόνομη και έχω τη δουλειά μου, οπότε οικονομικά είμαι πολύ καλά εν αντιθέσει με κάποιους άλλους αθλητές που συμμετέχουν, είτε στους Ολυμπιακούς είτε στους Παραολυμπιακούς αγώνες. Για μένα το πιο σημαντικό είναι να εκτιμάς τον ίδιο σου τον εαυτό γιατί αν δεν τον σέβεσαι δεν έχεις αξιοπρέπεια προς εσένα και δεν πρόκειται να σεβαστείς ούτε τους άλλους. Εγώ αυτό που κάνω το κάνω για μένα και δεν έχω προκαλέσει ποτέ. Θέλω να με σέβονται όχι ως άνθρωπο με αναπηρία αλλά ως Κέλλυ, γιατί έχω δική μου προσωπικότητα και δε θέλω κανένας να μου επιβάλλει τη γνώμη του. Όπου μου λένε να πάω πηγαίνω γιατί θεωρώ ότι μπορώ να βοηθήσω πολλούς που είναι «εγκλωβισμένοι» στο αμαξίδιο. Τον τελευταίο καιρό λέω όχι εξαιτίας της εγχείρησης, καθώς δεν μπορώ να μετακινούμαι τόσο εύκολα.

 Υπάρχει κάτι που κατάφερες να κάνεις μετά το ατύχημα αλλά το ήθελες και από πριν;

Όσο αφορά τον αθλητισμό όχι γιατί δεν είχα κάποια σχέση με αυτόν νωρίτερα. Ούτε στη ζωή μου θα έλεγα ότι έχει αλλάξει κάτι σε θέμα κατακτήσεων και στόχων. Θεωρώ πολύ σημαντικό το γεγονός ότι κατάφερα να αποδεχθώ γρήγορα ό,τι μου συνέβη. Είναι πολύ σημαντικό να συμβαίνει αυτό και να έχεις στήριξη από το περιβάλλον σου και θέλει πολύ μεγάλο προσωπικό αγώνα για να συμβεί κάτι τέτοιο. Το έχω πει ξανά ότι νιώθω ευλογημένη που έχω ζήσει καταστάσεις, τις οποίες δεν πίστευα ότι θα ζούσα ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, αλλά και μεγάλες εμπειρίες ζωής. Νιώθω «γεμάτη» σαν άνθρωπος.

Ποια είναι η γνώμη των γιατρών για την κατάστασή σου;

Δεν έχω πολλά πάρε δώσε με τους γιατρούς πέρα από το πρόσφατο χειρουργείο που έκανα. Σαφώς και ρώτησα το γιατρό εάν υπάρχει κάποια ελπίδα να ξανά περπατήσω και μου ότι δεν νομίζει να συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά το εύχεται. Οι γιατροί λειτουργούν βάσει της βιβλιογραφίας και της κλινικής εικόνας. Δεν χάνω την πίστη μου όμως! Πιστεύω ότι σε λίγα χρόνια κάτι θα βγει και θα μας κάνει να περπατήσουμε ξανά. Δεν χάνω την πίστη με τον εαυτό μου πρωτίστως και μετά με όλα τα άλλα. Και ποτέ να μη συμβεί αυτό, έχω προσαρμόσει τη ζωή μου. Με τον αθλητισμό δεν ξέρω που θα φτάσω. Θέλω να πάω στο Τόκιο, αλλά θεωρώ ότι μετά θα έχω μεγαλώσει αρκετά. Με ενδιαφέρει η οικογένεια και θα ήθελα να γίνω και μαμά. Είναι όλα ανθρώπινα και κάνουν τον κύκλο τους.

Είσαι αρκετά δραστήρια με τα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης. Πόσες ώρες αφιερώνεις σε αυτό το κομμάτι;

Δεν προκαλώ με τις αναρτήσεις μου και κάνω ανάρτηση μόνο για να περάσω μηνύματα ή να δείξω κάποια μέρη εκτός Ελλάδας, όταν πηγαίνω κάποιο ταξίδι. Δε θεωρώ ότι ασχολούμαι πάρα πολύ. Οι άνθρωποι, όμως, πλέον, δε θα σε πάρουν τηλέφωνο, αλλά θα σου στείλουν μήνυμα στο Messenger. Βέβαια, δε μεγάλωσα έτσι και δεν είμαι αυτής της νοοτροπίας. Είμαι απλή σε αυτό το κομμάτι και θέλω να παραμείνω έτσι, γιατί πάνω απ’ όλα είμαι άνθρωπος!

Photo Credit: Από το προσωπικό αρχείο της αθλήτριας

error: Content is protected !!