Home / ΑΘΛΗΜΑΤΑ / Αρά Τζανικιάν: Άνοιξε πανιά στα Όπτιμιστ κι έφθασε στην κορυφή του κόσμου στο… ζίου ζίτσου

Αρά Τζανικιάν: Άνοιξε πανιά στα Όπτιμιστ κι έφθασε στην κορυφή του κόσμου στο… ζίου ζίτσου

Του Νίκου Α. Κωνσταντόπουλου

Από τα τατάμι του ζίου ζίτσου, στα ιστιοπλοϊκά σκάφη Οπτιμιστ και από αυτά στην κορυφή του κόσμου στο… ζίου ζίτσου στην κατηγορία έως 56 κιλών. Κάπως έτσι μπορεί να περιγραφεί η 18ετής, έως τώρα, αθλητική πορεία του σχεδόν 24χρόνου (έχει γεννηθεί στις 22 Απριλίου 1994), Αρά Τζανικιάν. Ελληνας αρμενικής καταγωγής, τιμά τον ελληνικό εθνόσημο, χωρίς να ξεχνά, όπως θα δούμε στη συνέχεια, την καταγωγή του.

Τελευταίο επίτευγμά του, η ανάδειξη σε πρωταθλητή κόσμου, στο πρωτάθλημα, που διεξήχθη στην μακρινή, Μπογκοτά (Κολομβία). Για να φθάσει στον θρίαμβό του, νίκησε στον ημιτελικό τον Κολομβιανό πρωταθλητή κόσμου το 2015 και στον τελικό τον Καζάχο, κάτοχο, έως εκείνη την ημέρα, του τίτλου. Ας ξεδιπλώσουμε, όμως, το κουβάρι της αθλητικής του πορείας, με χρονολογική σειρά, όπως την εξιστορεί:

«Όταν ήμουν πέντε χρόνων ζήτησα να πάω στο καράτε. Η μητέρα μου με πήγε σε σχολή κουνγκ φου. Μόλις μπήκα είπα ‘‘βρωμάει, δεν θέλω, φεύγουμε’’. Λίγες ημέρες μετά η μητέρα μου βρήκε την σχολή ζίου ζίτσου, Α.Σ Λεύκαρος Βούλας, του Γιώργου Ζαντιώτη. Καθαρά σχολή. Αρχισα. Στον μήνα πάνω λέω ‘‘σταματώ, φωνάζει πολύ ο δάσκαλος’’. Η μητέρα μου απάντησε ότι δεν γίνεται, διότι έχουμε πληρώσει όλον τον χρόνο. ‘‘Κάνε τον χρόνο και σταμάτα’’, είπε. Ηταν ψέμα. Θεώρησε, και σωστά, ότι δεν είναι καλό να κάνουμε με την πρώτη ό,τι θέλει ένα παιδί. Ποτέ ξανά δεν είπα ότι θα σταματήσω. Στα 7 μου άρχισα και ιστιοπλοΐα, με Όπτιμιστ, και έμεινα ως τα 13 μου, χωρίς διακρίσεις».

-Ούτε μια φορά σκέφθηκες ν’ αφήσει το ζίου ζίτσου;

«Σε κάποιες ήττες, στα 19-20 μου, απογοητεύθηκα. Το σκέφθηκα, αλλά δεν το εξωτερίκευσα. Οι επιτυχίες είχαν αρχίσει γρήγορα, ίσως γι’ αυτό απογοητεύθηκα στις ήττες. Όταν ήμουν 8-9 ετών πήρα το χρυσό μετάλλιο στο πρωτάθλημα των έως 12 χρόνων, στα 34κ. Αρχίζει, όμως, σειρά ηττών. Εως τα 12 μου το πολύ να έφθανα στην 3η θέση. Πάντως, στα 11 μου είχα πάρει χρυσό σε τουρνουά στην Γερμανία. Το ‘‘μπαμ’’ το έκανα στην 1η Γυμνασίου. Από τότε είμαι στην δυάδα στα πανελλήνια πρωταθλήματα. Στα 13-14 μου πήρα το χρυσό Βαλκανικό μετάλλιο στο ‘‘φάιτινγκ’’ και το ασημένιο στο ‘‘ντούο’’ (τεχνική αυτοάμυνας). Το 2010 αγωνίσθηκα στο παγκόσμιο πρωτάθλημα έως 18 ετών, στην Αθήνα. Δύο ήττες, σε δύο αγώνες, στα 55κ. Δύο χρόνια μετά κατακτώ το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό έως 18 ετών. Μετά αρχίζει σειρά από ήττες. Ισως είχα… καβαλήσει το καλάμι. Όχι από απόψεως συμπεριφοράς προς τους άλλους, αλλά ίσως να μην είχα ‘‘τα μυαλά στο κεφάλι μου’’ και δεν ήμουν πολύ συνεπής στην προπόνηση. Όταν τα… έβαλα, τα πράγματα άρχισαν να βελτιώνονται. Άρχισαν οι 5ες θέσεις: Το 2014 στο Ευρωπαϊκό ως 21 και στο Παγκόσμιο ανδρών. Τον επόμενο χρόνο και στο Ευρωπαϊκό και στο Παγκόσμιο ανδρών».

Και ύστερα ήλθε, όχι ο… έρωτας (όπως έλεγαν σε μια πολύ παλιά ραδιοφωνική «σαπουνόπερα»), αλλά η γνωριμία με τον Γιάννη Κωστικιάδη και την ομάδα του «Recreation Fitness Team». Ερχονται και οι μεγάλες επιτυχίες: 3ος στο Παγκόσμιο ανδρών το 2016, 1οςστο Ευρωπαϊκό (διεξάγεται ανά διετία) και στο Παγκόσμιο του 2017. Είναι τα πρώτα χρυσά για την Ελλάδα στην ηλικιακή κατηγορία ανδρών.

-Γιατί ζίου ζίτσου και όχι τζούντο, που είναι Ολυμπιακό άθλημα; Δεν το σκέφθηκες;

«Όχι. Ποτέ. Το έχω αγαπήσει. Το θεωρώ το πιο ολοκληρωμένο μαχητικό άθλημα. Περιλαμβάνει και καράτε (κτυπήματα) και τζούντο (πάλη) και λαβές στο έδαφος. Όλα, φυσικά, με κανονισμούς. Υπάρχει μια συσχέτιση με το παγκράτιο, το αρχαιότερο τέτοιο άθλημα. Βεβαίως, έχουν μεγάλες διαφορές. Σημαντικό ρόλο για να παραμείνω, παίζει το ότι στην ομάδα έχουμε μια ωραία παρέα. Μπορεί το άθλημα να είναι ατομικό, αλλά έχουμε ομαδική συνείδηση. Ο δάσκαλός μου έχει γίνει ο δεύτερος πατέρας μου. Και το προπονητήριο, δεύτερο σπίτι μου».

-Δεν σε πειράζει που το άθλημα δεν έχει προβολή;

«Μ’ ενδιαφέρει η προβολή του αθλήματος, όχι η προσωπική. Βέβαια, θα βοηθούσε στο να βρεθούν χορηγοί. Αν δεν υπήρχε ευχέρεια, δεν θα υπήρχε το μετάλλιο. Η ομοσπονδία δεν έχει δυνατότητα συμμετοχής στα έξοδα, λόγω της πολύ μικρής επιχορήγησης, που παίρνει. Στην Κολομβία πήγα με, περίπου, 70% δικά μου έξοδα. Τα υπόλοιπα ήταν ‘‘ανώνυμου’’ χορηγού! Πήγε κάποιος στον κ. Ζαντιώτη μ’ ένα φάκελο  με 900 ευρώ και του είπε ότι είναι για τον Αρά και καλή επιτυχία (ο δάσκαλος μας διευκρίνισε ότι ήταν δύο οι ‘‘ανώνυμοι’’ χορηγοί). Δεν ξέρω ποιος τα έδωσε».

-Δηλαδή, παίρνεις… φακελάκια;

Γελάει. «Ναι».

-Με τι άλλο ασχολείσαι;

«Σπουδάζω στο ΤΕΦΑΑ Αθηνών, βοηθώ στην οικογενειακή επιχείρηση (κατάστημα ρούχων στην Ερμού) και παραδίδω μαθήματα ζίου ζίτσου σε μια ομάδα. Ως αθλητής στο άθλημα αυτό, δεν μπορείς να εξασφαλίσεις το μέλλον σου, διότι είναι ερασιτεχνικό. Τώρα θα βάλω προτεραιότητες στη ζωή μου. Να τελειώσω το ΤΕΦΑΑ, με κάποιο τρόπο ν’ ανοίξω πόρτες για τ’ άλλα παιδιά, να τους δείξω πώς μπορούν να πάνε μπροστά, να τους μεταδώσω την εμπειρία μου, στο πώς πρέπει να φερθείς πριν και κατά την διάρκεια μιας μεγάλης διοργάνωσης. Σίγουρα, πάντως, αν αγωνισθώ στο Παγκόσμιο του 2018, θα πάω για το χρυσό».

Όπως προαναφέραμε, δεν ξεχνάει την καταγωγή του. Μετέχει ενεργά στα της Αρμενικής Νεολαίας Ελλάδος με συμμετοχή σε δράσεις (οργανώνουν ομιλίες, εκδηλώσεις κ.α. και το Καλοκαίρι δεκαήμερη κατασκήνωση για τους Αρμενοπαίδες) και είναι μέλος της Αρμενικής Ένωσης Αθλητών Ελλάδος.

Φιλοδοξία, ταχύτητα και σκληρή δουλειά τα «μυστικά» της επιτυχίας του

«Είναι ηθικό παιδί, της παρέας, δεν ‘‘καβαλάει το καλάμι’’. Εργατικότατος, φιλικός προς όλους, προσηνής με τους μικρούς. Είμαστε 18 χρόνια μαζί. Πάντα σταθερός στις προπονήσεις, ‘‘τα έδινε όλα’’. Ηταν φιλόδοξος. Κάποια στιγμή, στην εφηβεία, επαναπαύθηκε σε κάποιες επιτυχίες. Μετά προσαρμόσθηκε ξανά και ήλθαν οι μεγάλες διακρίσεις».

Ετσι περιγράφει τον Αρά ο δάσκαλός του, κ. Γ. Ζαντιώτης. Εύχεται να συνεχίσει και αργότερα να γίνει προπονητής, διότι τον χρειάζεται το ελληνικό ζίου ζίτσου. «Είναι η ‘‘σημαία’’ μας», λέει. Τονίζει ότι μικρός είχε προβλήματα ανάπτυξης και φαινόταν ότι δεν θα μπορούσε να κάνει πρωταθλητισμό.

«Προέρχεται από πολύ καλή οικογένεια. Τον έφεραν στον σύλλογο για να του τονώσουν την αυτοπεποίθηση. Εκείνος επέμεινε πολύ και τα κατάφερε. Ξεπέρασε ό,τι του έλειπε στον σωματότυπο με άλλα τεχνικά χαρακτηριστικά και με την ταχύτητα, που αφήνουν έκπληκτους τους ανθρώπους της διεθνούς κοινότητας του ζίου ζίτσου. Οι ξένοι παρακολουθούν το παιχνίδι του και θέλουν να το μιμηθούν, όπως και την προπόνησή του», υπογραμμίζει.

-Γιατί ένα παιδί να κάνει ζίου ζίτσου και όχι άλλο μαχητικό άθλημα;

«Θεωρώ ότι όλα αυτά τ’ αθλήματα έχουν πολλά κοινά πεδία. Το ζίου ζίτσου είναι πλήρης μεθοδολογία αυτοάμυνας, ολοκληρωμένο μαχητικό άθλημα. Από αυτό μπορεί κάποιος να κάνει προσαρμογές και να παίξει καράτε ή τζούντο. Προπονητές από αυτές τις ομοσπονδίες θέλουν τον Αρά. Ανοίγονται και άλλες προοπτικές».

Την ενδυνάμωση και την βελτίωση της φυσικής κατάστασης του Αρά έχει αναλάβει ο παλαιός εμποδιστής, Γιάννης Κωστικιάδης, που είχε συμμετοχές με την εθνική μας ομάδα των εφήβων και αργότερα με την εθνική ανδρών της Κύπρου. Καθηγητής φυσικής αγωγής, προπονησιολόγος, εδώ και 7-8 χρόνια ασχολείται με την ενδυνάμωση και την φυσική κατάσταση στα μαχητικά αθλήματα, έχοντας βοηθήσει να σημειωθούν και άλλες επιτυχίες. Λέει:

«Ισως η ένταξή του στην ομάδα να ήταν το λιθαράκι που τον έκανε να ανέβει από την 5η θέση. Ως αθλητής ήταν έτοιμος, δουλεμένος αρκετά (παρεμβαίνει ο Αρά και λέει, ότι στο παρελθόν είχε δουλέψει με τον Γιώργο Βαβέτσο και, για λίγο καιρό, με τον Χάρη Παπαδιά, παγκόσμιο πρωταθλητή του στίβου). Είναι πολύ γρήγορος. Σ’ αυτό βασιστήκαμε για να νικήσει στον τελικό. Βεβαίως και δουλέψαμε την δύναμη και την φυσική κατάσταση, που έπρεπε να την ανεβάσουμε πολύ, γιατί η Μπογκοτά βρίσκεται σε υψόμετρο 2.652μ. Όταν πήγε εκεί, για μια εβδομάδα κάναμε προσαρμογή στο πρόγραμμα από μακριά. Ο Αρά είναι γερό σκαρί, δεν έχει πάθει σοβαρούς τραυματισμούς και η δουλειά γινόταν καλά. Είναι δύσκολο να κρατηθείς σε τέτοιο επίπεδο καιρό. Επειδή κάνω έρευνα στα μαχητικά αθλήματα, ψάχνω να βρω λύσεις και σε προβληματάκια. Στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα αγωνιζόταν Παρασκευή. Πέμπτη μεσημέρι πετούσε για Βοσνία. Μέσω προπονητικών πρωτοκόλλων, που έχουν βρεθεί στο πανεπιστήμιο, γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα ‘‘παράθυρο’’, που ενεργοποιεί την νευρική τόνωση του αθλητή και λειτουργεί 24-36 ώρες μετά. Ετσι, θα έπρεπε να βρίσκεται στον Αγιο Κοσμά στις 8 το πρωί. Όπως και έγινε. Και αμέσως μετά πήγε στο αεροδρόμιο».

-Ποιο είναι το βασικό μειονέκτημά του;

«Είναι κοντός για την κατηγορία του. Το αντιμετωπίζει με την ταχύτητα».

Άλλο;

Παρεμβαίνει ο Αρά: «Γκρινιάζω πολύ στην προπόνηση»

«Όχι ιδιαίτερα», σχολιάζει ο κ. Κωστικιάδης. «Εχει στόφα πρωταθλητή. Δεν προσπαθεί να κλέψει στην προπόνηση. Θα φτάσει στα όριά του. Ακόμη και κουρασμένος θα κάνει ό,τι του πεις. Κι αν δεν μπορέσει, το λέει. Είναι έντιμος».