Home / ΚΕΝΤΡΙΚΗ / “Μπορώ να ονειρεύομαι ό,τι θέλω”

“Μπορώ να ονειρεύομαι ό,τι θέλω”

«Μαμά, μαμά μπορώ να παίξω και εγώ στον στίβο;», φώναζε πριν από, περίπου, 23 χρόνια ένα καστανόξανθο κοριτσάκι στο “Καυτατζόγλειο”. Η μητέρα έκανε προπόνηση και η πιτσιρίκα ήθελε να μπει στην “αρένα” για να παίξει, όπως νόμιζε ότι κάνει και η μαμά, η  Σταυρούλα Κωνσταντινίδου (αθλήτρια στα 800 και τα 1500 μ.). Στον διπλανό χώρο “έπαιζε” και ο μπαμπάς. Ο Τάσος Λευκόπουλος φορούσε τη φανέλα του Ηρακλή και αγωνιζόταν στην Α’ εθνική κατηγορία. Ήταν λογικό και η μικρή Ελένη Λευκοπούλου, όπως και η αδελφή της , Φωτεινή, να θέλουν να… παίξουν στα παιχνίδια των γονιών τους. Μερικά χρόνια αργότερα η Ελένη όχι μόνο… έπαιξε, αλλά βρέθηκε να πρωταγωνιστεί και στα 800μ.

Στα 28 της είναι πιο συνειδητοποιημένη από ποτέ και μιλά στο welovesports για το αθλητικό της υπόβαθρο, αλλά και τους στόχους που έχει θέσει για τη συνέχεια της καριέρας της.

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τον στίβο;

Ξεκίνησα μικρή σχετικά, αλλά σε κανονική ηλικία για στίβο, γύρω στα 12-13. Η μαμά μου είναι προπονήτρια στίβου και παλαιά πρωταθλήτρια και βαλκανιονίκης στα 800μ. και 1500μ. Δεν είχε που να αφήσει εμένα και την αδερφή μου την ώρα των προπονήσεων και μας έπαιρνε μαζί. Εμείς αρχικά παίζαμε και σιγά σιγά ξεκίνησε και η προπόνηση. Στη Β’ Γυμνασίου αρχίσαμε να προπονούμαστε περίπου τρεις ώρες την εβδομάδα. Αυξανόταν η προπόνηση, χρόνο με τον χρόνο και επειδή είδε ότι ήμουν καλή ξεκίνησα και τον πρωταθλητισμό.

Σε έχει βοηθήσει να ξεπεράσεις (σ.σ. η μητέρα σου) κάποιες φοβίες στον στίβο, από την στιγμή που είναι και προπονήτριά σου;

Τη μητέρα μου τη θεωρώ την καλύτερη προπονήτρια και από άποψη ψυχολογίας. Πόσο με «φτιάχνει» ψυχολογικά. Το θαυμάζω αυτό γιατί σε κάθε αθλητή ξεχωριστά χρησιμοποιεί διαφορετικό τρόπο για να τον εμψυχώσει και να τον ενθαρρύνει. Σίγουρα υπάρχουν κάποιες φοβίες αρχικά, όπως πώς να προλάβεις ένα τόσο απαιτητικό πρόγραμμα, πως θα καταφέρεις να είσαι καλός σε όλα, γιατί εγώ ήθελα να είμαι και καλή μαθήτρια και καλή αθλήτρια. Η μητέρα μου ήταν πάντα εκεί για να με στηρίζει και στο σχολείο, αλλά και στην προπόνηση. Σε βοηθάει αυτό και είναι ακόμα μεγαλύτερη υποστήριξη. Υπάρχουν οι φοβίες όταν ξεκινάς τους αγώνες, το άγχος των αγώνων, η φοβία του αντιπάλου κλπ. Η μαμά μου πάντα υποστήριζε την «ευγενή άμιλλα» και με βοήθησε να δω αρκετά πιο χαλαρά αυτό το θέμα. Έλεγα θα τα δώσω όλα για να κερδίσω. Εάν δεν είναι η καλή μου μέρα ή εάν η άλλη είναι καλύτερη, θα κερδίσει αυτή και πάμε για τον επόμενο αγώνα. Με βοήθησε και την ευγνωμονώ για όλα αυτά.

Ποιος έχει παίξει μεγαλύτερο ρόλο για να ασχοληθείς επαγγελματικά με το στίβο; Η μητέρα σου ή ο πατέρας σου, ο οποίος ήταν ποδοσφαιριστής στον Ηρακλή;

Είναι ο συνδυασμός και των δύο. Δηλαδή ο πατέρας μου ναι μεν δεν ήταν του στίβου, αλλά ήταν αθλητής και ξέρει από αγώνες, θυσίες και κούραση. Και οι δύο με βοήθησαν πολύ και αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στους γονείς μου είναι ότι τους ενδιέφερε να είμαστε με την αδελφή μου και καλές μαθήτριες και στο σπίτι δεν υπήρχε η αίσθηση του “μόνο στίβος και τίποτε άλλο”. Στους τραυματισμούς μας ήταν εκεί, καθώς, καλώς ή κακώς, ως αθλητές αντιμετώπισαν και εκείνοι τραυματισμούς και ήξεραν πως να μας χειριστούν ψυχολογικά.

Κάθε φορά που αγωνίζεσαι στο Καυταντζόγλειο τι σκέφτεσαι;

Εδώ έπαιζε ο μπαμπάς μου και εδώ έκανε προπονήσεις η μαμά μου. Τότε, ήταν ανοιχτό και το κεντρικό στάδιο, όπου εκεί έκαναν και στίβο και προπόνηση στο ποδόσφαιρο. Εκεί έγιναν και ζευγάρι. Είναι αρκετά συγκινητικό και πολλές φορές που έκανα και εγώ προπόνηση εκεί με ρωτούσαν πως νιώθω που κάνω κι εγώ προπόνηση στο ίδιο μέρος που έκαναν και οι γονείς μου. Σου προκαλεί δέος και σε κάνει να βάζεις στόχους και να λες πως πριν από τόσα χρόνια οι γονείς μου ήταν εδώ και πρέπει και εγώ να ακολουθήσω τα βήματά τους.

Έχεις μετανιώσει για κάτι που έχεις κάνει ή που δεν έχεις κάνει στο στίβο;

Έχω μετανιώσει που έχω χάσει κάποια χρόνια από την καριέρα μου, κάνοντας 400μ. μετ’ εμποδίων. Έχω τραυματιστεί από το αγώνισμα και πρόκειται για τραυματισμό που κατά πάσα πιθανότητα δε θα είχα, εάν συνέχιζα να κάνω 800 μέτρα. Δε μετάνιωσα που ασχολήθηκα με τα εμπόδια γιατί μου άρεσαν. Αυτό που μετάνιωσα είναι το γεγονός πως είχα αλλάξει προπονητή για δύο με τρία χρόνια και δεν ήταν δική μου απόφαση. Ήταν της μητέρας μου, καθώς θα έκανα ένα τεχνικό αγώνισμα, σε άλλη πόλη, μιας και η μητέρα μου είναι στη Δράμα. Το μετάνιωσα γιατί τραυματίστηκα πάρα πολλές φορές, μου έμεινε ένας τραυματισμό που επανήλθε αργότερα και δεν μπόρεσα να κάνω αυτό που μπορούσα στα εμπόδια και έχασα πολύ χρόνο. Ήμουν τρεις μήνες ενεργή και τέσσερις τραυματίας επί περίπου τέσσερα χρόνια και ήταν τα καλύτερά μου χρόνια, καθώς ήμουν νέα ακόμα (κατηγορία νέων Κ23), όπου τα όρια για τις μεγάλες διοργανώσεις ήταν πολύ εφικτά για εμένα και θα μπορούσα να έχω πολλές διακρίσεις. Δε μετάνιωσα λοιπόν που έκανα 400μ. μετ’ εμποδίων, αλλά που δεν τα έκανα με τη μητέρα μου.

Η συζήτηση πήγε και σε πιο προσωπικό επίπεδο και στην προετοιμασία που κάνει η αθλήτρια και προπονήτρια του Adidas Runners Athens.

Στο στίβο προετοιμάζεσαι μόνο για τις δικές σου επιδόσεις ή «μελετάς» και τις αντιπάλους σου;

Δεν μπορώ να πω ότι μελετάω. Σίγουρα όταν τρέχεις αγώνες και όταν πηγαίνεις στο εξωτερικό και βλέπεις αγώνες, προτιμάς κάποιες τακτικές άλλων αθλητών. Μπορεί εγώ ως αθλήτρια να προτιμήσω την τακτική μια αθλήτριας που θα πάει γρήγορα στην αρχή και θα μπορέσει να κρατήσει αυτή την ταχύτητα ή να θαυμάσω μια αθλήτρια, η οποία ναι μεν έμεινε πίσω, αλλά λόγω τακτικής κατάφερε και κέρδισε στα τελευταία μέτρα. Εννοείται πως όλα αυτά αποτελούν εμπειρίες. Δεν είναι καλό να μελετάς μόνο γιατί μετά προσπαθείς να τις μιμηθείς. Αυτό δεν το θεωρώ καλό και μπορεί να σου γίνει ακόμα και εμμονή. Είναι, όμως, ωραίο να βλέπεις τα διαφορετικούς αθλητές. Ειδικά στα 800μ. υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί αθλήτριες. Άλλες τρέχουν με την ταχύτητα, άλλες με την αντοχή, άλλες με το κράτημα κλπ., οπότε βλέπεις γύρω σου και προσαρμόζεσαι και εσύ σε μια κατηγορία.

Τι θεωρείς ότι παίζει σημαντικότερο ρόλο; Το μυαλό και μετά η ταχύτητα και η αντοχή, το αντίστροφο ή είναι ισόποσα;

Έχω καταλάβει από την εμπειρία μου ότι το μυαλό παίζει τον σημαντικότερο ρόλο. Έχουν περάσει αγώνες και χρονιές, στις οποίες είχα πολλούς τραυματισμούς, δεν έκανα προπόνηση γιατί δεν μπορούσα σωματικά, ωστόσο με πολύ λίγη προπόνηση έτρεχα πάρα πολύ καλά και αυτό ήταν λόγω της «δίψας» και της θέλησης που είχα γι’ αυτό. Πίστευα πάρα πολύ στον εαυτό μου και στην προπόνηση που έκανα και μπορώ να πως και σκεφτόμουν την επόμενη χρονιά πως έκανα κάτι τέτοιο, ειδικά από την στιγμή που είχα κάνει τόσο μικρή προετοιμασία. Είχα φτάσει στα όριά μου γιατί πίστευα σε αυτό και το μυαλό έπαιζε πολύ σημαντικό ρόλο. Φυσικά δεν μπορώ να πω ότι δεν παίζει ρόλο η προετοιμασία, είναι και αυτή το Α και το Ω, καθώς όσο και να θέλει το μυαλό αν δεν έχεις προπονηθεί δε γίνεται να αποδώσεις. Ο συνδυασμός και των δύο στοιχείων είναι το ιδανικό, δηλαδή το να είσαι πολύ καλός και να μην μπορείς να αποδώσεις λόγω άγχους, μυαλού, έλλειψης συγκέντρωσης είναι ό,τι χειρότερο γιατί στεναχωριέσαι ακόμα πιο πολύ.

Επόμενος στόχος μετά το 2:10.69 στο πανελλήνιο κλειστού στίβου, ποιος είναι;

Επόμενος στόχος είναι οι αγώνες του ανοιχτού στίβου, όπου θέλω να κάνω ρεκόρ. Το ρεκόρ ανοιχτού στίβου είναι, ήδη, κάτω από το 2.10 (1:59.79, Μαρία Παπαδοπούλου 1974), ενώ το δικό μου είναι 2:06.95. Θέλω να κάνω κάτι πολύ καλύτερο, γιατί την εφετινή χρονιά και είμαι πραγματικά καλά. Το βασικό είναι η υγεία. Φυσικά για κάθε αθλητή όταν αγωνίζεται βασικό στόχο αποτελεί η εθνική ομάδα. Πάντα τρέχω, με σκοπό να κάνω το καλύτερο δυνατό για εμένα. Αυτό που θέλω να πετύχω σίγουρα είναι ένα ρεκόρ, καθώς δε με αντιπροσωπεύει ο χρόνος που έχω ως τώρα.

Στον κλειστό θεωρείς ότι μπορείς να το πετύχεις, καθώς είναι ουσιαστικά οκτώ δευτερόλεπτα πιο κάτω από το δικό σου;

Για τον κλειστό στίβο είναι πολύ δύσκολο. Ήδη τρέχω μόνο δύο χρόνια κλειστό, γιατί ήμουν πολλά χρόνια στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδαζα και έμενα. Λόγω του κρύου δε μπορούσαμε ποτέ να προετοιμαστούμε για τον κλειστό, οπότε προσπερνούσα τη χειμερινή σεζόν. Δε μπορώ να πω ούτε ότι είναι στόχος, ούτε ότι είναι και εύκολο. Είναι σπουδαίο ρεκόρ, το οποίο το έχει η Έλενα Φιλάνδρα (2:02.08 από το 2012) με την οποία έχουμε τρέξει μαζί πάρα πολλές φορές. Ήταν φοβερή αθλήτρια. Δεν το έχω σκεφτεί ως τώρα να πετύχω πανελλήνιο ρεκόρ κλειστού. Το αντίστοιχο του ανοιχτού είναι και αυτό πολύ δύσκολο. Πρώτα απ’ όλα στοχεύω σε προσωπικά ρεκόρ και πιστεύω πως αν κάνεις ένα προσωπικό ρεκόρ και ανέβει η ψυχολογία σου και αποδείξεις πρώτα στον εαυτό σου ότι μπορείς, τα πάντα γίνονται λίγο πιο εύκολα.

Επόμενος αγώνας;

Ξεκινάμε πολύ σταδιακά, καθώς αρχίζουν τα διασυλλογικά πρωταθλήματα και στη συνέχεια υπάρχουν ημερίδες και μίτινγκ στην Ελλάδα και το εξωτερικό και μετά το Πανελλήνιο πρωτάθλημα ανοιχτού στίβου της Πάτρας (14-15/7). Πρώτος αγώνας που θα κάνω θα είναι για το διασυλλογικό πρωτάθλημα.

Εκτός από τις δικές τις επιδόσεις ζητήσαμε από την πρωταθλήτρια του Γ.Σ Γλυφάδας να σχολιάσει και την ελληνική παρουσία στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου.

Πώς είδες τις συμμετοχές μας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου του Μπέρμιγχαμ;

Τα παιδιά που αγωνίστηκαν στη Βρετανία είναι φοβεροί αθλητές με όλη τη σημασία της λέξεως. Εντυπωσιάστηκα πολύ με τον Εμμανουήλ (σ.σ. Καραλής). Αυτό το παιδί είναι απίστευτο και το θαυμάζω πολύ. Είναι ένα φαινόμενο σε αυτό που κάνει και παρόλο που τον βλέπουμε συνεχώς χαρούμενο, σίγουρα υπάρχει τρομερή πειθαρχία πίσω από αυτήν την εικόνα γιατί χωρίς να είσαι πειθαρχημένος δεν μπορείς να πετύχεις. Όλοι ήταν αξιοθαύμαστοι ο Δουβαλίδης που πήρε και μέρος για 4η φορά στη διοργάνωση, η Παπαχρήστου, η Στεφανίδη και όλα τα υπόλοιπα παιδιά.

Τέλος, αναφέρθηκε και στο μεγάλο της όνειρο, το οποίο δεν είναι άλλο από τη συμμετοχή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Υπάρχουν στο μυαλό σου οι Ολυμπιακοί Αγώνες;

Σε όλους τους αθλητές υπάρχει στο μυαλό τους η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς. Είναι δύσκολο γιατί το 2:06.95 δεν είναι τόσο καλή επίδοση, ωστόσο ο αρχικός μου στόχος για την εφετινή χρονιά είναι τον «κατεβάσω» αρχικά τον χρόνο αυτό και να διεκδικήσω ακόμα και κάτι τέτοιο. Είναι μακρινό. Δεν παύει να αποτελεί όνειρο. Μπορώ να ονειρεύομαι ό,τι θέλω, έτσι δεν είναι; Θεωρώ ότι είναι το όνειρό μου και θα προσπαθήσω για να το πετύχω.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο της αθλήτριας

error: Content is protected !!