Home / ΔΙΑΦΟΡΑ / ΑΜΕΑ / Όταν γνώρισα την Κέλλυ…

Όταν γνώρισα την Κέλλυ…

Τι παράξενο συναίσθημα να πρέπει να κάνεις τη δουλειά σου και ταυτόχρονα να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που δεν ήξερες μέχρι εκείνο το σημείο. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των ΑμεΑ ο Θανάσης Μαργαρίτης θυμάται την πρώτη του επαφή με την πρωταθλήτρια της ξιφασκίας με αμαξίδιο Κέλλυς Λουφάκη.

Πριν από έναν χρόνο μου είχε ζητηθεί να κάνω μια συνέντευξη με την Κέλλυ Λουφάκη. Θυμάμαι όταν ρώτησα την αρχισυντάκτρια μου ποια είναι αυτή η, άγνωστη μέχρι τότε για εμένα, αθλήτρια πως μου απάντησε μια πραγματική μαχήτρια! Ομολογώ πως δεν έδωσα συνέχεια στη συζήτηση αυτή, ωστόσο έψαξα με μεγάλη προθυμία στοιχεία για εκείνη. Ψάχνοντας είδα πως ασχολείται με την ξιφασκία με αμαξίδιο και μάλιστα πως είναι η μόνη που στο αγώνισμα της κατάφερε να πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016. Ήρθαμε σε επικοινωνία μέσω Facebook και αμέσως με… αγκάλιασε. Δε με γνώριζε κι όμως με έκανε να νιώσω τόσο άνετα. Μου έδωσε τη διεύθυνση του σπιτιού της και πλέον απέμενε μόνο να γίνει η συνάντηση.

Η ώρα έφτασε και εγώ μόλις είχα φύγει από το σπίτι μου. Θυμάμαι πως ήμουν αγχωμένος, καθώς δεν είχε τύχει ποτέ να βρεθώ στον ίδιο χώρο με κάποιον που είχε κινητικά προβλήματα, πόσο μάλλον με μία αθλήτρια Παγκόσμιου βεληνεκούς. Φτάνω στο σπίτι της, με την Κέλλυ να με υποδέχεται και να ξεκινάμε να μιλάμε για λίγο πριν γίνει η συνέντευξη. Το λίγο ήταν περίπου μιάμιση ώρα. Πρώτη φορά ένιωθα την ανάγκη να μην κάνω τη δουλειά μου, αλλά να κάθομαι και να μιλάω με κάποιον για ώρες. Τα μαθήματα που έπαιρνα ήταν πολλά, από το πιο απλό που ήταν η σημασίας της λέξης αμαξίδιο και όχι καροτσάκι, μέχρι το λέγειν, την απλότητα και τη θετική αύρα που είχε η Κέλλυ.

Η συνέντευξη ξεκινά και αμέσως η Κέλλυ βγάζει τις μισές ερωτήσεις μου εκτός. Όχι επειδή δεν ήθελε να απαντήσει, αλλά γιατί με είχε βάλει κάτω και μου είχε ανοιχτεί σε σημείο που εγώ απλά δεν είχα ερωτήσεις. Η συνέντευξη φτάνει στο τέλος της και με τη συζήτηση που έχει γίνει έχει ξεχάσει ότι εγώ έχω αφήσει το κινητό μου στην άκρη και αυτό ηχογραφεί. Μου λέει: “Μα καλά πως θα θυμάσαι όλα όσα είπαμε;”, βλέπετε είχαν περάσει και δύο ώρες από τότε που ξεκίνησε η συνέντευξη, εγώ της απάντησα πως τα είχα καταγράψει όλα και εκεί ξεκινήσαμε να γελάμε. Με είχε… μαγέψει ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται τις καταστάσεις και η θετικότητα που δείχνει για όλα τα ζητήματα σοβαρά και μη.

Έφυγα από το σπίτι της και ήξερα πως άνθρωποι όπως η Κέλλυ διδάσκουν καθημερινά μαθήματα για τη ζωή, για τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς απέναντι στον συνάνθρωπό μας που αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες. Από τότε μέχρι και σήμερα θεωρώ την Κέλλυ μία από τις πιο καλές μου φίλες και πραγματικά νιώθω ευλογημένος για τη συνάντηση, τη συνέντευξη και τα πολύτιμα μαθήματα ζωής που πήρα.

Μην ξεχνάτε αυτούς τους ανθρώπους αντιθέτως στηρίξτε τους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι διδάσκουν καθημερινώς μαθήματα. Μαθήματα που δε διδάσκονται σε κανένα σχολείο ή Πανεπιστήμιο, μαθήματα που μας κάνουν εμάς καλύτερους!

error: Content is protected !!