Αρχική ΑΠΟΨΕΙΣ Χρήστος ο Λακεδαιμόνιος!

Χρήστος ο Λακεδαιμόνιος!

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΜΟΥΖΕΛΟΥ

Μη σας φαίνεται υπερβολικός ο τίτλος για τον παλιό πρωταθλητή και ρέκορντμαν του ακοντισμού Χρήστο Πιερράκο που έφυγε απ’ τη ζωή!

Γιατί αν τον βλέπατε στα νιάτα του να κρατά το ακόντιο θα σχηματίζατε νοερά την εικόνα του Λεωνίδα ή των ακοντιστών των Λακεδαιμονίων που στέκονταν απέναντι στους Πέρσες στις Θερμοπύλες!

Τα χρόνια του ’60 ο Χρήστος ήταν ένας ωραίος, ψηλός άνδρας, με κορμί και παρουσιαστικό σταρ του Χόλυγουντ, που γοήτευε και μέσα και έξω από τα στάδια της Ελλάδας και του εξωτερικού! Βλέπετε δεν ήταν μόνο το παρουσιαστικό και οι επιδόσεις του, αλλά και ένα γλυκό χαμόγελο που σχηματιζόταν εύκολα στα χείλη του…

Γνώρισα στα παιδικά (στην κυριολεξία..) και εφηβικά μου χρόνια το Χρήστο μέσα στο στάδιο, όταν ήταν μια σπουδαία μορφή του ελληνικού στίβου, ειδικά  μ’ εκείνο το καταπληκτικό ρεκόρ 77μ.30 στις 12 Σεπτεμβρίου 1964 στο στάδιο του Βουκουρεστίου! Τότε που ο τίτλος Βαλκανιονίκης έφτανε στα πέρατα της Ελλάδας και του ελληνισμού και συζητιόταν για μέρες…

Εμείς οι μικροί αθλητές είχαμε τότε την ευκαιρία χάρη στους διασυλλογικούς να …μπερδευόμαστε στα πόδια των φτασμένων και των πρωταθλητών, να τους βλέπουμε από κοντά να αγωνίζονται και φυσικά να ακούμε κριτικές και συμβουλές από εκείνους…

Κι εγώ επειδή νωρίς μπήκα στη δημοσιογραφία είχα την ευκαιρία να βλέπω τακτικά τον Πιερράκο είτε όταν ήταν προπονητής είτε αργότερα σε άλλες εκδηλώσεις…

Ήταν μια ξεχωριστή φιγούρα στο χώρο. Πάντοτε καλοντυμένος, ευγενής, χαμογελαστός και με μια σοβαρά διατυπωμένη γνώμη, όταν άνοιγε η κουβέντα για θέματα αθλητισμού…

Έχω όμως την εντύπωση ότι παρά τα εξαιρετικά προσόντα του ο Χρήστος (όπως και άλλοι πολύ προικισμένοι αθλητές της εποχής του…) δεν έκανε ποτέ τον αθλητισμό «όνειρο και στόχο ζωής» ή –αν προτιμάτε- σκοπό επιβίωσης!

Γιατί μάλλον δεν ήθελε να θυσιάσει και τις χαρές ή απολαύσεις που επιθυμεί ο άνθρωπος στα νιάτα του κι έτσι μπορεί να έκανε καλή προπόνηση και λόγω ταλέντου να έριχνε μακριά το ακόντιο, αλλά δεν διέγραφε και όλα «τα μη και όχι» που έχουν συνέχεια μπροστά τους οι πρωταθλητές…

Άλλωστε εκείνα τα χρόνια σπάνιζε η έννοια του αθλητή με επαγγελματική σκέψη και με απώτερους στόχους να  «κερδίσει πράγματα» μέσα από τις μεγάλες διακρίσεις…

Ας κλείσω αυτή τη αναφορά, συμπληρώνοντας κάποια πράγματα στα όσα αναφέρθηκαν εδώ και αλλού…

Το 1968 ήταν λαμπαδηδρόμος στη λαμπαδηδρομία για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Μεξικό όταν η δάδα εξερράγη (ήταν ελαττωματική…) και το καύσιμο υλικό έτρεχε στο χέρι του καιγοντάς το… Ο πείσμων και θαρραλέος Λάκων δεν την άφησε, πήγε ως τον επόμενο για να ανάψει τη δάδα και να συνεχιστεί η λαμπαδηδρομία! Μετά πήγε στο νοσοκομείο και λίγο αργότερα στην Πόλη του Μεξιού, μέλος της ολυμπιακής ομάδας…

Αλλά το πληγωμένο χέρι του υποτροπίασε κι έτσι το όνειρο για μια δεύτερη συμμετοχή σε Ολυμπιακούς (μετά το Τόκιο το 1964) έσβησε μέσα σε απογοήτευση…

Κάπου εκεί, μάλλον νωρίς, έκλεισε και η καριέρα του, αφού είχε προλάβει να αναδειχθεί άλλη μια φορά 2ος Βαλκανιονίκης (1965 με 76.75μ.) έξη φορές Πανελληνιονίκης (1962-66 & 1968) και να πάρει το πανελλήνιο ρεκόρ του ακοντισμού από τα 74μ.15 (του Μύρωνα Ανυφαντάκη 4/8/61)  και να το φτάσει στα 77μ.30 , επίδοση που παρέμεινε για 10 χρόνια!

Σίγουρα ο Χρήστος άφησε ένα βαθύ αποτύπωμα στην κονίστρα των σταδίων και στο χρονικό του ελληνικού στίβου και ειδικά του ακοντισμού.