Αρχική ΔΙΑΦΟΡΑ Η εαρινή σύναξις των… πρωταθλητών

Η εαρινή σύναξις των… πρωταθλητών

Όρθιοι, από αριστερά: Τίτος Αθανασιάδης, Αθ. Ιατρίδης, Παν. Δημάκος, Στ. Πετράκης, Ν. Α. Κωνσταντόπουλος, Γ. Παπαβασιλείου, Γ. Μαρσέλλος, Αλ. Φωτακίδης, Βασ. Μαγγανάς, Ν. Γεωργόπουλος, Θ. Μουντρουίδης. Καθιστοί: Αρ. Μισαηλίδης, Σπ. Σπανέα, Ιω. Μαραγκουδάκης, Βούλα Κοζομπόλη, Αντ. Κουνάδης, Μιχ. Τσολάκης, Κ. Σφήκας.

Την περιμένουμε με ανυπομονησία κάθε χρόνο. Την συνεστίαση στα γραφεία του Πανελληνίου Ομίλου Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης (ΠΟΙΑΘ). Όχι για το εξαιρετικό κάθε φορά μενού από την θάλασσα (ή, τουλάχιστον, όχι μόνο ούτε κυρίως γι’ αυτό), αλλά διότι ο Γιάννης Μαραγκουδάκης ενώνει άπαξ του έτους μερικές γενιές πρωταθλητών του ελληνικού… στίβου (καλά διαβάσατε), προεξαρχούσης, βεβαίως, της δικής του. Αυτής των αθλητών, που αγωνίζονταν από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 έως, περίπου, το μέσον της επόμενης. Αλλά, όπως προαναφέραμε, όχι μόνο αυτής, δεδομένου ότι, προσκεκλημένοι του προέδρου του ΠΟΙΑΘ και ιστιοπλόου είναι και προγενέστεροι και λίγοι μεταγενέστεροι.

Γνώρισα τον κ. Μαραγκουδάκη το 1985 ως πρόεδρο του ΠΟΙΑΘ και ιστιοπλόο, που μετέχει στο “Ράλι Αιγαίου”, τον διεθνή αγώνα, τον οποίο επιτυχέστατα διοργανώνει ο όμιλος. Περί τα τέλη του 20ου αιώνα, ο αείμνηστος συνάδελφος, φίλαθλος του στίβου και στατιστικολόγος, Άκις Ανδρικόπουλος, μου αποκάλυψε ότι ο ιστιοπλόος πολλά χρόνια πριν, την δεκαετία του ’50, είχε καταρρίψει το πανελλήνιο ρεκόρ της… σφυροβολίας.

Ο Χρήστος Δημητρόπουλος το 1936 είχε ρίξει 50,22μ. Το ρεκόρ ανθίστατο στις… επιθέσεις, που του έκαναν οι μεταπολεμικοί κορυφαίοι σφυροβόλοι της χώρας και, κυρίως, ο Δημήτρης Μανωλιάς. Εικοσιένα (21) χρόνια, σχεδόν, και παρέμενε ακλόνητο. Ήταν 17 του Μάρτη του 1957. Στο στάδιο του Εθνικού ΓΣ και στο ιστορικό, Παναθηναϊκό στάδιο, αρχίζει η αγωνιστική περίοδος του στίβου με το διασυλλογικό πρωτάθλημα. Η σφυροβολία διεξάγεται στον ΕΓΣ. Ένας έφηβος σφυροβόλος του Πανιώνιου, που από το 1955, στα 17 του χρόνια τότε, εμφανιζόταν στους πίνακες με τους 10 καλύτερους του αγωνίσματός του στην Ελλάδα (8ος το 1955 με 43,52μ. και 5ος το 1956 με 47,21μ.), μπαίνει στην βαλβίδα για την πρώτη του βολή. Η σφύρα προσγειώνεται στα… 52,46μ. Ο Γιάννης Μαραγκουδάκης επιτυγχάνει εκεί όπου έχουν αποτύχει ο Μανωλιάς, ο Πέτρος Παπαγεωργίου, ο Δημήτρης Μπουλμπουτζής, ο Μανώλης Τρουλινός, ο Αχιλλέας Σβώλος, ο Θανάσης Καμπαφλής (ο πρωταθλητής της πάλης, μετέπειτα γνωστός τραγουδιστής των δημοτικών τραγουδιών, αλλά και… κατσέρ) και άλλοι.

Το… έπαθλο για την ρεκόρ ήταν ένα ταψί μπακλαβά, που κέρασε στον «μικρό» -όπως τον αποκάλεσε- ενθουσιασμένος για την επιτυχία του, ο παρευρισκόμενος στους αγώνες, ιατρός Καλούδης.

Τα 52,46μ. δεν έμειναν για πολύ καιρό ρεκόρ. Ο Μανωλιάς κατόρθωσε, τελικά, αυτό που επεδίωκε από προηγούμενα χρόνια. Στις 9 Ιουνίου έριξε 52,54μ. και μετά εννέα ημέρες 53,80μ. Και τις δύο φορές στον ΕΓΣ. Αλλά ο Καλλιθεάτης, Γιάννης Μαραγκουδάκης είχε γραφεί στα κατάστιχα της ελληνικής αθλητικής ιστορίας, διότι (έφηβος ών, μάλιστα) κατέρριψε ρεκόρ… ηλικίας σχεδόν 21 ετών -είχε σημειωθεί την 1η Οκτωβρίου 1936. Σε λίγους μήνες η επίδοση θα… ενηλικιωνόταν -τότε οι ανήλικοι ήσαν έως και 21 χρόνων.

Ο Μαραγκουδάκης το 1957 εισήχθη στην σχολή Ηλεκτρολόγων / Μηχανολόγων (έτσι ονομαζόταν τότε) του Ε.Μ. Πολυτεχνείου. Ο αθλητισμός μπήκε σε δεύτερη μοίρα. Συνέχισε ν’ αγωνίζεται για λίγα χρόνια με ελάχιστη προπόνηση, απλώς για να βοηθάει βαθμολογικά τον σύλλογό του. Προείχαν οι σπουδές και η επαγγελματική αποκατάσταση, καθότι δεν προερχόταν από πλούσια οικογένεια. Και στα δύο ο κ.  Μαραγκουδάκης πέτυχε απόλυτα.

Στις 17 Μαρτίου 2009 συμπληρώνονταν 52 χρόνια από την ιστορική (για τον πρόεδρο του ΠΟΙΑΘ και την ελληνική σφυροβολία) εκείνη ημέρα. Ο κ. Μαραγκουδάκης αποφάσισε να εορτάσει την επέτειο με δείπνο σε γνωστή ψαροταβέρνα της Καλλιθέας. Προσκεκλημένοι, θρυλικοί αθλητές της δεκαετίας του ’50, συναθλητές του και το αθλητικό τμήμα της «Καθημερινής», εκπροσωπούμενο από τον τότε διευθυντή του, Γιάννη Κουκουλά και εμένα, ως ρεπόρτερ του στίβου, αλλά και ως παλαιό αθλητή της σφαιροβολίας.

Μεγάλη η τιμή να κάθομαι δίπλα σε γίγαντες του αθλητισμού, αλλά και -κάποιοι από αυτούς- και της επιστήμης, όπως ο κορυφαίος δισκοβόλος (Μεσογειονίκης και Βαλκανιονίκης, είχε ρίξει 56,06μ. όταν το ρεκόρ κόσμου ήταν 59,91μ. -το 2018 ο καλύτερος Έλληνας έριξε 59,80μ. και ο 2ος… 55,76μ., με παγκόσμιο ρεκόρ 74,08μ…), καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου και νυν αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, Αντώνης Κουνάδης. Μαζί του ο θρυλικός στιπλίστας, Γιώργος Παπαβασιλείου (το 2017 πανηγυρίσαμε γιατί Έλληνας έτρεξε τα 3.000μ. στιπλ κάτω από 9′, ενώ ο Παπαβασιλείου το 1960 είχε πετύχει… 8’45”8!), ο Γιώργος Μαρσέλλος, σπουδαίος εμποδιστής και άλτης του ύψους, πρώην πρόεδρος του ΣΕΓΑΣ και μέλος της διοίκησης της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας, απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), το νυν Οικονομικό Πανεπιστήμιο, ο σφαιροβόλος,  Γιώργος Τσακανίκας, επίσης απόφοιτος της ΑΣΟΕΕ, ο πρωταθλητής του τριπλούν, δικηγόρος, Κώστας Σφήκας, ο επικοντιστής, Ρήγας Ευσταθιάδης, ο ακοντιστής, Χρήστος Πιερράκος, ο σφαιροβόλος, Παύλος Ψωμιάδης, μεγαλομέτοχος τότε της ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ, που απεβίωσε το 2017, κ.α.

Από τότε καθιερώθηκε η… εαρινή (την λέμε έτσι, μολονότι η Άνοιξη τυπικά μπαίνει με την εαρινή ισημερία, λίγες ημέρες αργότερα, στις 21 του μηνός), σύναξις όχι των… αγροφυλάκων (θυμάστε την υπέροχη ταινία του Δήμου Αβδελιώδη;), αλλά των πρωταθλητών. Απλώς, γίνεται κάποιες ημέρες πριν ή μετά, αναλόγως του πότε «πέφτει» η 17η Μαρτίου. Τόπος της συνάντησης, πλέον, είναι το κτίριο του ΠΟΙΑΘ, κάτω από την Καστέλα.

Αναμνήσεις, ιστορίες ανεξάντλητες (κάθε χρόνο διαφορετικές), «πλάκες», όλα αυτά καθιστούν την συγκέντρωση τόσο ευχάριστη, ώστε, μετά την αναχώρηση, αρχίζουμε να μετράμε τις ημέρες αντίστροφα, περιμένοντας να ξαναφθάσει η 17η Μαρτίου για να ξαναβρεθούμε. Πάντα με την ευχή να είμαστε οι ίδιοι. Δυστυχώς, το 2016 «μας την κοπάνησε» ο μέγιστος Έλληνας σφαιροβόλος όλων των εποχών (8ος στους Ολυμπιακούς του 1956 και φιναλίστ και το 1964), Γιώργος Τσακανίκας, το 2017 τον ακολούθησε στο ταξίδι χωρίς γυρισμό ο εξαίρετος επικοντιστής και άνθρωπος, Βαλκανιονίκης, Ρήγας Ευσταθιάδης κι εφέτος ο σπουδαίος ακοντιστής, Χρήστος Πιερράκος, φιναλίστ στους Ολυμπιακούς του 1964. Στη μνήμη τους ήπιαμε λίγο κρασί, που τόσο άρεσε του Ρήγα, και κρατήσαμε σιγή ενός λεπτού.

Παρά τις απώλειες, οι παρόντες ήταν περισσότεροι αυτή την φορά. Ο αμφιτρύων προσκάλεσε «νέο αίμα», από διάφορες αθλητικές γενιές., οπότε το ενδιαφέρον ανανεώθηκε. Στους νέους (προσκεκλημένους, εννοώ…) περιλαμβάνονται ο θρυλικός σπρίντερ, Στέφανος Πετράκης (στην διπλανή φωτογραφία, με την νεαρότερη τής συγκέντρωσης, Βούλα Κοζομπόλη), που πλησιάζει τα 95 του χρόνια, ο… νεαρότερος (90 ετών) παλαιός πρωταθλητής της ταχύτητας, Μιχάλης Τσολάκης, ο περίφημος Βαλκανιονίκης των σπριντ με καταπληκτικές, για την εποχή του και την Ελλάδα, επιδόσεις, Νίκος Γεωργόπουλος, ο νεότερος, Άρης Μισαηλίδης, πολύ καλός δρομέας ταχύτητας κι αυτός (καλά, πρωταθλητής της σφυροβολίας υπήρξε ο οικοδεσπότης ή των σπριντ;) και γιος του ιστορικού παράγοντα του Πανιώνιου και πρώην προέδρου του ΣΕΓΑΣ, Ηλία, ο Παναγιώτης Δημάκος νυν Α’ αντιπρόεδρος του ΣΕΓΑΣ και παλαιός πρωταθλητής της ημιαντοχής, ο φίλαθλος, Αλέκος Φωτακίδης, ο εξαίρετος δημοσιογράφος, συγγραφέας, αλλά και φίλαθλος, Τίτος Αθανασιάδης και δύο παρουσίες – έκπληξη. Ο κ. Μαραγκουδάκης «άνοιξε» την συγκέντρωση και στο «ασθενές» ή «ωραίο» φύλο. Και προσκάλεσε την πρόεδρο του Συλλόγου Ελλήνων Ολυμπιονικών, Βούλα Κοζομπόλη, που το 2004 κατέκτησε το ασημένιο Ολυμπιακό μετάλλιο, και την εν τη «Καθημερινή» συνάδελφο, Σπυριδούλα Σπανέα.

Πολλά ωραία και ενδιαφέροντα, για εμάς τους νεότερους, ακούστηκαν ξανά. Αλλά εξακολουθώ να μη ξεχνώ αυτό που είχε απαντήσει το 2009 στην ερώτησή μου, γιατί εγκατέλειψε νωρίς τον αγωνιστικό αθλητισμό, ο Αντώνης Κουνάδης: «Διότι δεν ήθελα να γίνω φύλακας στον Άγιο Κοσμά». Εκείνη την εποχή αρκετοί πρωταθλητές διορίζονταν ως φύλακες στο αθλητικό κέντρο του Αγίου Κοσμά.

Ο κ. Φωτακίδης βράβευσε τον κ. Μαραγκουδάκη με τιμητική πλακέτα για την συνολική προσφορά του στον ελληνικό αθλητισμό. Την απονομή έκαναν ο κ. Κουνάδης και η Βούλα Κοζομπόλη.

Όλ’ αυτά, με συνοδεία εξαιρετικού φαγητού, με κρασί, ρακί και πορτοκάλια παραγωγής του οικοδεσπότη, και, βεβαίως, κι άλλα φρούτα και γλυκά.

Στο τραπέζι, εκτός από τον προσκαλέσαντα και τους προαναφερθέντας, καθίσαμε (με αλφαβητική σειρά) οι Νάσος Ιατρίδης (παλαιός πρωταθλητής κυρίως των υψηλών εμποδίων, πρώην ομοσπονδιακός προπονητής, τεχνικός σύμβουλος της Ολυμπιακής Επιτροπής και καθηγητής στην Σχολή Ναυτικών Δοκίμων), Αντώνης Κουνάδης, Βασίλης Μαγγανάς, Γιώργος Μαρσέλλος, Θεοδόσης Μουντρουίδης (μεταλλλιούχος σφυροβόλος σε πρωτάθλημα Ελλάδος, ενώ, ως αθλητής του Άτλαντα Καλλιθέας, είχε διακριθεί και στην πάλη), Γιώργος Παπαβασιλείου, Κώστας Σφήκας και ο γράφων.

Να προσθέσουμε και κάτι τελευταίο: Με προτροπή του Μαγγανάπαλαιού πρωταθλητή Ελλάδος στην σφυροβολία και στην σφαιροβολία και από το 1994 και εντεύθεν, κορυφαίου, διεθνώς, ρίπτη των μάστερς (διαχρονικοί αθλητές) στην κατηγορία του, με… 78 παγκόσμια και ευρωπαϊκά μετάλλια στον ανοικτό στίβο και δική μου, ο Γιάννης Μαραγκουδάκης επανήλθε για λίγο στις βαλβίδες. Μάλιστα, το 2009 αναδείχθηκε Βαλκανιονίκης βετεράνων καταρρίπτοντας το ελληνικό ρεκόρ της κατηγορίας των 70-74 ετών, με 33,80μ., με σφύρα 4κ. Ο Μαγγανάς κι εγώ προσπαθούμε να τον πείσουμε ν’ αγωνισθεί εφέτος, για να πετύχει ρεκόρ και στους 80-84 ετών με 3κιλη σφύρα. Προς στιγμήν… ανθίσταται, λέγοντας «θα δούμε» και επικαλούμενος προβλήματα με τη μέση του. Εμείς, όμως, δεν εγκαταλείπουμε την προσπάθεια…