Αρχική ΑΠΟΨΕΙΣ Σε θέση μάχης με την Πολιτεία οι ομοσπονδιάρχες με αφορμή τον νέο...

Σε θέση μάχης με την Πολιτεία οι ομοσπονδιάρχες με αφορμή τον νέο νόμο

 

«Απέναντι» στον προσφάτως ψηφισθέντα αθλητικό νόμο βρίσκεται η πλειονότης των εκπροσώπων του αθλητικού κινήματος και δη των ομοσπονδιών των ερασιτεχνικών αθλημάτων.

«Παραβιάζονται θεμελιώδεις διατάξεις του καταστατικού χάρτη της ΔΟΕ και ο ελληνικός ερασιτεχνικός αθλητισμός πλήττεται βαρύτατα από δήθεν καινοτόμες διατάξεις, που έρχονται σε αντίθεση με την αυτονομία του αθλητικού κινήματος».

Σκληρή είναι η κριτική της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής για τον νέο νόμο περί αθλητισμού, που τροποποιεί πολλά άρθρα του νόμου 2729/1999, τον οποίον, πάντως, δεν καταργεί. Η ΕΟΕ θεωρεί ότι ο νόμος περιλαμβάνει ανεφάρμοστα και μη ρεαλιστικά μέτρα. Επισημαίνει δε, ότι κατά την διάρκεια της διαβούλευσης κατέθεσε περισσότερες από 50 προτάσεις, «οι οποίες κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων καθώς οι περισσότερες και πιο σημαντικές δεν εκρίθησαν χρήσιμες από τον νομοθέτη». Προαναγγέλλει, τέλος, προσφυγή στην ΔΟΕ και τις διεθνείς ομοσπονδίες.

Οι διαφωνίες του πρόεδρου της, Σπύρου Καπράλου έγκεινται κυρίως στο τι ΔΕΝ προβλέπει ο νόμος:

«Δεν έπιασε καθόλου ένα ζωτικό, για τον αθλητισμό θέμα. Τα κίνητρα για τους αθλητές. Χρειάζονται περισσότερα από ό,τι τώρα, χωρίς, βεβαίως, να φθάσουμε στις υπερβολές του παρελθόντος. Δεύτερον, υπάρχει μια ελληνική εφεύρεση, που άρχισε επί Νέας Δημοκρατίας, και πρέπει να εξαλειφθεί: Ολυμπιακά αθλήματα μπαίνουν σε ομοσπονδίες άλλων Ολυμπιακών αθλημάτων. Αυτό προκαλεί αλαλούμ και προστριβές με διεθνείς ομοσπονδίες. Ας αφήσει κάθε άθλημα να έχει την ομοσπονδία του και αν κάποια δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις, ας μη επιχορηγείται. Τέλος, δεν περιλαμβάνει το νέο καταστατικό της ΕΟΕ, όπως έπρεπε. Μου είπε, πάντως, ο υφυπουργός ότι θα το βάλει σε άλλο νόμο».

Ο υφυπουργός, Γιώργος Βασιλειάδης (αριστερά) και ο Σπύρος Καπράλος.

Ο πρόεδρος της ΕΟΕ δεν διαφωνεί ουσιαστικά με τον περιορισμό των θητειών όσων κατέχουν εκτελεστική θέση σε διοίκηση ομοσπονδίας, καθότι, μάλιστα, η διάταξη δεν έχει αναδρομική ισχύ. Συμφωνεί και με την πρόβλεψη για ανάδειξη περισσότερων γυναικών στα Δ.Σ., αλλά όχι με τον τρόπο, που επιβάλλεται.

«Καταργείται το αυτοδιοίκητο των ομοσπονδιών και παραβιάζεται ο καταστατικός χάρτης της ΔΟΕ με τις διατάξεις περί του εκλογικού συστήματος», υποστηρίζει ο γενικός γραμματέας της ΕΟΕ και πρόεδρος της ομοσπονδίας πινγκ πονγκ, Μανώλης Κολυμπάδης (φωτογραφία αριστερά). Κι έχει δίκιο:

«Αναγνωρίζοντας ότι ο αθλητισμός λειτουργεί εντός της κοινωνίας, οι αθλητικές οργανώσεις πρέπει να τηρούν πολιτική ουδετερότητα. Έχουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της αυτονομίας, που περιλαμβάνουν ελεύθερη θέσπιση και έλεγχο των κανονισμών των αθλημάτων, καθορισμό της διάρθρωσης και της διοίκησης των οργανώσεών τους, απολαμβάνοντας το δικαίωμα εκλογών απαλλαγμένων από οποιαδήποτε εξωτερική επιρροή, και έχουν την ευθύνη της διασφάλισης ότι θα εφαρμοσθούν οι αρχές της χρηστής διοίκησης». Αυτά αναφέρονται στις θεμελιώδεις αρχές του Ολυμπισμού, παράγραφος 5.

«Χαρά των δικηγόρων» χαρακτηρίζει το νόμο ο κ. Κολυμπάδης. «Οι συντάκτες του θα μπορούσαν ν’ ανακηρυχθούν επίτιμα μέλη των δικηγορικών συλλόγων. Είναι πρόχειρα συνταγμένος, γεμάτος ασάφειες, που θα οδηγήσουν σωματεία, ενώσεις και ομοσπονδίες στα δικαστήρια και θα δαπανηθούν πολλά εκατομμύρια ευρώ, που, τα περισσότερα, θα βγουν από την τσέπη των παραγόντων, δεδομένου ότι οι σύλλογοι δεν επιχορηγούνται πλέον από το κράτος», τονίζει. Και αναφέρει μερικά παραδείγματα:

«Κολυμπάει» στις ασάφειες ο νέος νόμος, τονίζουν παράγοντες του αθλητισμού.

*«Η παρέμβαση στα εκλογικά συστήματα αποτελεί την επιτομή της κατάργησης της αυτονομίας και του αυτοδιοίκητου των φορέων και, όπως προαναφέραμε, παραβιάζει το καταστατικό της ΔΟΕ».

*«Σχετικά με την ποσόστωση, δεν αναφέρει, τι θα συμβεί αν δεν βρεθούν οι απαιτούμενες γυναίκες υποψήφιες ή αν δεν ψηφιστούν. Θα μπορούσε να αναφέρει πως αυτό είναι απόφαση της Πολιτείας και όποια ομοσπονδία δεν το εφαρμόσει, δεν θα επιχορηγείται».

-Μα αν ανέφερε κάτι τέτοιο, θα λέγατε πως σας εκβιάζουν.

«Ναι, αλλά θα πήγαινα στη γενική συνέλευση (Γ.Σ.) και έλεγα, ‘‘ο νόμος προβλέπει αυτό, θέλετε να το εφαρμόσουμε, διότι δεν θα πάρουμε επιχορήγηση’’. Οπότε, φαντάζομαι ότι όλοι θα δέχονταν».

*«Επιβάλλει οι εκπρόσωποι των συλλόγων στους υπερκείμενους φορείς να εκλέγονται από τη Γ.Σ. και όχι από τις διοικήσεις. Αυτές γιατί έχουν ψηφιστεί;».

*«Η παρέμβαση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης (ΓΕΔΔ) πάσχει νομικά. Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, δεν είναι αρμόδιος για νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου».

*«Προβλέπει δυσμενή αναδρομικότητα. Διότι ορίζει ότι στις Γ.Σ. ψηφίζουν όσα σωματεία τα δύο προηγούμενα έτη συμμετείχαν σε επίσημους αγώνες με τουλάχιστον 10 αθλητές. Οι εκλογές στις ομοσπονδίες θα διενεργηθούν το 2020. Τα προηγούμενα έτη είναι το 2018 και το 2019. Ο νόμος ψηφίστηκε το 2019. Εκτός αν εννοεί 10 συνολικά και τα δύο χρόνια. Δεν το διευκρινίζει. Μπορώ να σας πω πολλά άλλα, τα οποία έχω επισημάνει με συναδέλφους νομικούς», καταλήγει.

Λάβρος και αψύς ο πρόεδρος της ΚΟΕ και μέλος της ΕΟΕ, Δημήτρης Διαθεσόπουλος (δεξιά), ήταν σαν χείμαρρος. Ιδού οι κυριότερες αντιρρήσεις του:

-Άλλο νομοσχέδιο παρουσιάστηκε, άλλο έγινε νόμος. Αν διαβάσετε τα της Φιλίππου Ενώσεως, θα διαπιστώσετε ότι εξυπηρετεί συμφέροντα. Αλλά δεν μ’ ενδιαφέρουν αυτά. Σχετικά με τον ερασιτεχνικό αθλητισμό στερείται παντελώς φιλοσοφίας στήριξης του κυττάρου του, που είναι τα σωματεία, των πρωταγωνιστών του, δηλαδή των αθλητών, και των δασκάλων του, των προπονητών.

-Βρίθει ιδεοληψιών και κακότητας. Με πρόσχημα τα σωματεία – σφραγίδες, προσπαθούν ν’ αλλοιώσουν την δημοκρατική βούληση των σωματείων με την διάταξη, ότι μπορείς να ψηφίζεις έως το 1/3 των θέσεων εκλογής. Με την απλή αναλογική δεν μπορούν να διοικηθούν οι ομοσπονδίες. Εχει δοκιμασθεί πριν από χρόνια και απέτυχε. Φαντάζεσαι να υπάρχει κυβέρνηση με υπουργούς αναλογικά από όλα τα κόμματα; Η διάταξη είναι φωτογραφική για 3-4 παράγοντες.

-Τα σωματεία σφραγίδες τ’ αντιμετωπίζεις υποχρεώνοντας τις ομοσπονδίες ν’ αναρτούν στην ιστοσελίδα τους τ’ αποτελέσματα όλων αγώνων. Αν δεν το κάνουν, δεν τις επιχορηγείς.

-Γιατί με το ζόρι πρέπει να υπάρχουν στο ψηφοδέλτιο και στην διοίκηση γυναίκες τουλάχιστον κατά το 1/3; Μπορεί να μη θέλουν να θέσουν υποψηφιότητα. Και το λέω εγώ, που στην ΚΟΕ έχω 5 γυναίκες, ενώ με βάση τον προηγούμενο νόμο έπρεπε να είχα τουλάχιστον 4.

-Ως νομικός σας λέω, ότι η διάταξη για δύο συνεχείς και τέσσερις, συνολικά, θητείες σ’ εκτελεστική θέση, είναι αντισυνταγματική. Δεν μ’ ενδιαφέρει προσωπικά. Είμαι 72 ετών και, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι θα είμαι υποψήφιος και εκλεγώ δύο φορές, θα φτάσω στα 81. Γιατί, όμως, αν κάποιος εκλεγεί στα 30 του, να πρέπει να πάει σπίτι του στα 38 του; Διότι, αν έχει διατελέσει πρόεδρος και έχει προσφέρει έργο, δύσκολα θα μείνει απλό μέλος για να επανέλθει μετά.

-Το άρθρο 31, που αναφέρεται στον Γενικό Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, με τα «διατάσσει», παραπέμπει σε χούντα. Εμείς ανεβάζουμε στη «διαύγεια» κάθε προμήθεια που κάνουμε. Ακόμη και για χαρτί και για μολύβια. Θεωρώ ότι τ’ άρθρα 51 και επόμενα του προηγούμενου νόμου, αρκούν.

Ο πρόεδρος και ο… διοικητής του ΣΕΓΑΣ, Κων. Παναγόπουλος και Βασ. Σεβαστής.

Από πλευράς ΣΕΓΑΣ, οι διαφωνίες επικεντρώνονται κυρίως στα των αρχαιρεσιών, με κορυφαίο το εκλογικό σύστημα.

«Μια μειοψηφία μπορεί να μπλοκάρει την λειτουργία μιας ομοσπονδίας. Για παράδειγμα, στον ΣΕΓΑΣ ψηφίζουν περίπου 250 σωματεία και εκλέγονται 21 μέλη. Με το νέο νόμο, επτά άνθρωποι δικαιούνται να συγκροτήσουν δικό τους ψηφοδέλτιο, οπότε καταργείται το ενιαίο ψηφοδέλτιο και το πλειοψηφικό σύστημα κι έχουμε απλή αναλογική. Πιστεύουμε πως, για να υπάρχει ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο, πρέπει να το συγκροτεί αριθμός ίσος τουλάχιστον με τις θέσεις των μελών του Δ.Σ., εν προκειμένω 21».

-Τι διαφορές μπορεί να έχουν αθλητικοί παράγοντες, ώστε να μη είναι εις θέση  να συνεργασθούν;

«Μια ομοσπονδία έχει τεράστιο διαχειριστικό κομμάτι. Η διοίκηση πρέπει να μπορεί να διοικεί. Ναι μεν να εκφράζεται μια άλλη άποψη, που θα ελέγχει και θα κάνει κριτική, αλλά πρέπει να υπάρχει ισχυρή πλειοψηφία. Η απλή αναλογική δοκιμάστηκε το 1984 στον ΣΕΓΑΣ και απέτυχε. Αυτή φέρνει τα κομματικά ψηφοδέλτια. Τότε έγινε χαμός με τις παρατάξεις. Τελικά, τα βρήκαν με τους διορισμούς των υπαλλήλων».

Για την ποσόστωση τονίζεται ότι η καταξίωση των γυναικών στους κοινωνικούς χώρους δεν επιτυγχάνεται με τέτοιο τρόπο. Και ότι για να εκλεγούν, π.χ. επτά σε μια ομοσπονδία, θα έπρεπε οι υποψήφιες να είναι τουλάχιστον διπλάσιες και όχι κατ’ ελάχιστον επτά.

Ουσιαστική διαφωνία για τον περιορισμό των θητειών, δεν εκφράζεται. Επισημαίνεται, όμως, ότι δεν διευκρινίζεται σαφώς, ποιές είναι οι εκτελεστικές θέσεις, στις οποίες αναφέρεται ο νόμος. Του προέδρου, του γεν. γραμματέα και του ταμία ή και άλλες;

Εχει, πάντως, και θετικά σημεία ο νόμος, λένε στον ΣΕΓΑΣ. Π.χ. για πρώτη φορά δίνει το δικαίωμα σε παράγοντες, που είναι δημόσιοι ή δημοτικοί υπάλληλοι, να παίρνουν άδεια μετ’ αποδοχών για μετάσχουν στις συνεδριάσεις του Δ.Σ. ομοσπονδιών ή διεθνών οργάνων.

Σε πολλά μπορεί να συμφωνήσει κάποιος με τους εκπροσώπους του αθλητικού κινήματος. Υπάρχει, όμως, μια βάσιμη απορία:

Αθλητικοί παράγοντες και πολιτική ηγεσία του αθλητισμού παλεύουν για «καρέκλες», θέσεις κι εξουσία… Ή και για κάτι περισσότερο, πιο χειροπιαστό;

Συμμορφώνονται αυτοί με τις επιταγές της ΔΟΕ; Εφαρμόζουν τις αρχές της χρηστής διοίκησης και όχι μόνο στα της διαχείρισης των επιχορηγήσεων; Υπάρχει δημοκρατία στις ομοσπονδίες ή στυγνό φασιστικό καθεστώς, με πλειοψηφίες επιπέδου Εμβέρ Χότζα, σταλινικές και ελληνικής χούντας; Μήπως ένα βασικό πρόβλημα στον ελληνικό αθλητισμό είναι η «φίμωση» των μειοψηφιών των ομοσπονδιών, στις περισσότερες των οποίων -αν όχι σε όλες- υφίστανται μεν εκλογικά, αλλά διοικητικά δεν εκπροσωπούνται και δεν εκφράζονται; Θυμούνται οι παράγοντες ότι το Ολυμπιακό πνεύμα εκπορεύθηκε από αυτόν εδώ τον τόπο, όπως, όμως, και η Δημοκρατία, την οποία συχνότατα οι «ομοσπονδιάρχες» καταστρατηγούν; Ποικιλοτρόπως, μάλιστα… Οπότε, ποιος θα εξασφαλίσει την εφαρμογή της τελευταίας φράσης της παραγράφου 5 των θεμελιωδών αρχών του Ολυμπισμού;

Αλλά για τον τρόπο διοίκησης των ομοσπονδιών θα γράψουμε μελλοντικά. Και θα διαπιστώσετε, σ’ ένα ελάχιστο βαθμό, πόσο καλά λειτουργεί η δημοκρατία και πόσο μεγάλος αριθμός εκ των παραγόντων αγαπούν πράγματι τον αθλητισμό…

Υπάρχει, βεβαίως, κι ένα άλλο ζήτημα: Η μη τήρηση των ελληνικών νόμων περί του αθλητισμού, από την ίδια την πολιτική ηγεσία. Από αυτήν, που τους καταρτίζει και μετά τους καταστρατηγεί. Προς εξυπηρέτηση, κάποιων, στους οποίους κάνει τα… χατίρια. Με ποιο σκοπό, άραγε; Θα επανέλθουμε και σε αυτό.