Αρχική ΔΙΑΦΟΡΑ Αθάνατος στη μνήμη μας ο Μπάμπης Χολίδης

Αθάνατος στη μνήμη μας ο Μπάμπης Χολίδης

Oι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους λησμονούμε. Και ο Μπάμπης Χολίδης θα μείνει για πάντα ζωντανός στη μνήμη μας. Τουλάχιστον όσο ζούμε και λειτουργεί το μυαλό μας.

Η αττική γη δέχθηκε σήμερα στα σπλάγχνα της έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Τον μεγάλο παλαιστή της ελληνορωμαϊκής, τον δις 3ο σε Ολυμπιακούς αγώνες, το 1984 και το 1988, Μπάμπη Χολίδη.

Ο Μπάμπης συνήθιζε να αιφνιδιάζει τους αντιπάλους του με τα «κόλπα» του, τις λαβές του, την τακτική του. Προχθές αιφνιδίασε όλους μας με μια πρόωρη ήττα του. Νικήθηκε από την καρδιά του. Και σήμερα στενοί και λιγότερο στενοί συγγενείς του, φίλοι του, συναθλητές του, γνωστοί του, προπονητές, παλαιοί αθλητές του, παράγοντες του αθλήματος, δημοσιογράφοι, νυν και πρώην υπάλληλοι της ομοσπονδίας πάλης, πολιτικοί, αλλά και άνθρωποι που δεν τον γνώριζαν προσωπικά, οι οποίοι, όμως, τον λάτρεψαν, τον θαύμασαν για όσα πέτυχε πάνω στα ταπί της πάλης και τον είχαν ίνδαλμά τους, τον αποχαιρετίσαμε και τον συνοδεύσαμε στην τελευταία επί Γης κατοικία του.

Είδα δεκάδες συναθλητές του. Αλλά είναι βέβαιο πως δεν είδα άλλους τόσους. Γι’ αυτό, θ’ αποφύγω ν’ αναφέρω ονόματα. Θα σταθώ μόνο στους κατόχους Ολυμπιακών μεταλλίων και συναθλητές του, Στέλιο Μυγιάκη, Πέτρο Γαλακτόπουλο, Δημήτρη Θανόπουλο, Γιώργο Χατζηιωαννίδη και τους κατόχους παγκόσμιων και ευρωπαϊκών μεταλλίων και, επίσης, συμπαλαιστές του, Γιώργο Αθανασιάδη, Ηρακλή Δεσκουλίδη και Γιώργο Ποζίδη. Τον αποχαιρέτισαν και πολλοί αθλητές από άλλα αθλήματα. Ανάμεσά τους, οι θρυλικές ακοντίστριες, Άννα Βερούλη και Σοφία Σακοράφα. Παρόντες ήταν πολλοί άλλοι αθλητές από τον στίβο, την άρση βαρών, την πυγμαχία, αλλά και την… υδατοσφαίριση, οι διεθνείς πολίστες, Κυριάκος και Σταύρος (Άκης) Γιαννόπουλος.

Ο Χολίδης είχε γεννηθεί την 1η Οκτωβρίου 1956 στο Καζαχστάν, από όπου ήλθε στην πατρώα γη στα εννιά του. Τρία χρόνια μετά, τα βήματά του τον οδήγησαν στην παλαίστρα του Άτλαντα Καλλιθέας, όπου μυήθηκε στα μυστικά του αρχαίου αθλήματος από τον θρυλικό, Παράσχο Μπόρα.

Ο Μπάμπης είναι (είναι, έστω κι αν «έφυγε») ο παλαιστής με την πλέον μακρόχρονη σταδιοδρομία από τους Έλληνες και, ταυτόχρονα, ο πλέον πολυβραβευμένος. Οι ειδικοί τον θεωρούν ως τον κορυφαίο Έλληνα παλαιστή όλων των εποχών. Εμφανίσθηκε στα διεθνή ταπί το 1973, όταν αναδείχθηκε 6ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ανδρών. Τον επόμενο χρόνο πήρε την 4η θέση στην Ευρώπη και στα 20 του ήλθε το πρώτο μετάλλιο. Το χάλκινο ευρωπαϊκό. Ακολούθησαν το χάλκινο παγκόσμιο του 1978, τ’ ασημένια ευρωπαϊκά το 1983 και το 1986 -το δεύτερο στο «Ειρήνης και Φιλίας»- αφού ενδιάμεσα πήρε το πρώτο του χάλκινο Ολυμπιακό, και το χάλκινο παγκόσμιο το 1986. Η αποχώρησή του από τα διεθνή ταπί έγινε μ’ ένδοξο τρόπο: Με την κατάκτηση της 3ης θέσης στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (Ν. Κορέα) το 1988. Επτά μεγάλα μετάλλια. Ουδείς άλλος Έλληνας παλαιστής έχει κατορθώσει κάτι ανάλογο.

Είχε μετάσχει σε τέσσερις Ολυμπιακούς αγώνες: 1976, 1980, 1984, 1988. Στους τελευταίους ήταν ο μόνος αθλητής όλη της ελληνικής αποστολής, που ανέβηκε στο βάθρο των νικητών.

Δεν ήταν ο πολύ δυνατός αθλητής, Όχι πως του έλειπε η δύναμη. Αλλά πάλευε πολύ με το μυαλό, την «καρδιά» και την «ψυχή». Ήταν «λιοντάρι» στο ταπί.

«Ξέρεις, φίλε Νίκο, πόσους πόνους πέρασα, πόσα βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ, πόσο αίμα και ιδρώτα έχυσα γι’ αυτό το μετάλλιο;», μου είχε πει στην Βουδαπέστη (Ουγγαρία) το 1983, μετά την κατάκτηση του ασημένιου ευρωπαϊκού μεταλλίου.

Το 1975, στους Μεσογειακούς αγώνες του Αλγερίου (Αλγερία) πέτυχε κάτι σπανιότατο για παλαιστή της ελληνορωμαϊκής, τουλάχιστον στην μεταπολεμική ιστορία του αθλήματος. Πάλαιψε και στην ελεύθερη και αναδείχθηκε 2ος, ενώ θριάμβευσε στην ελληνορωμαϊκή.

Είχε διατελέσει και ομοσπονδιακός προπονητής.

Άρχισε να παλεύει στην κατηγορία των 48κ., το 1975 ανέβηκε στα 52κ. και από το 1981 έως το τέλος αγωνιζόταν στα 57κ.

Τρεις φορές αναδείχθηκε κορυφαίος Έλληνας αθλητής του έτους κατά την ψηφοφορία των αθλητικών συντακτών.

Ο Μπάμπης άφησε πίσω δύο παιδιά, τον Δημήτρη και την Ελένη και την προσφιλή σύζυγό του, Βιολέτα.

Ο δρόμος του Μενιδίου, όπου κατοικούσε, έχει ονομασθεί, οδός Μπάμπη Χολίδη, όπως και το δημοτικό γήπεδο Αχαρνών.

Ο αδελφός του, Χρήστος υπήρξε επίσης πρωταθλητής Ελλάδος στην ελληνορωμαϊκή.